Albert Kesselring

R15. Albert Kesselring

Urodzony 30 listopada 1885 r. w Marktsteft w Dolnej Frankonii. Zmarł 16 lipca 1960 r.
w Bad Nauheim, w Hesji.

Feldmarszałek wojsk niemieckich, jeden z najważniejszych ludzi Hitlera.

Do wojska wstąpił w 1904 roku. Walczył podczas I Wojny Światowej, a po jej zakończeniu pozostawał cały czas w strukturach wojskowych. W 1935 roku został wcielony do Luftwaffe, gdzie niedługo uzyskał stopień generała oraz otrzymał stanowisko szefa Sztabu Generalnego Luftwaffe.

Po wybuchu II Wojny Światowej, w latach 1939-1941 dowodził nalotami na Polskę, Francję i Anglię. Brał udział w ataku na Związek Radziecki, w lecie 1941 roku.

Dał o sobie znać jako doskonały strateg i dowódca podczas walk na froncie włoskim w latach 1943-1944. Pod naporem znacznie liczniejszych sił alianckich udało mu się wytrzymać tam rok, co było dużym sukcesem.

Walczył do samego końca II Wojny Światowej. Został pojmany w 1945 roku, podczas obrony Niemiec na froncie zachodnim.

W 1947 roku został skazany na karę śmierci przez brytyjski trybunał wojskowy za zbrodnie przeciwko ludzkości. Wyrok został zmieniony na dożywocie. Ostatecznie Kesselring opuścił więzienie w 1952 roku.

Napisał dwie książki: „Soldat bis zum letzten Tag” – (Żołnierz po ostatnie dni), Gedanken zum Zweiten Weltkrieg (Refleksje nad II Wojną Światową).[A19]

 

Harold Rupert Alexander

Urodzony 10 grudnia 1891 r. w Londynie. Zmarł 16 czerwca 1969 r. w Slough.

Jeden z ważniejszych generałów II Wojny Światowej. Brał udział w walkach na terenie całej Europy i poważnie przyczynił się do upadku wojsk hitlerowskich.

Urodzony i wychowany w Londynie przez rodzinę w duchu protestanckim. Ukończył akademię wojskową i został wcielony do Gwardii Irlandzkiej. Brał udział w I Wojnie Światowej jako członek Brytyjskich Sił Ekspedycyjnych. W czasie wojny wykazał się wielką odwagą i doskonałym zmysłem przywódczym.

Po wojnie cały czas pozostawał w strukturach wojskowych. Dowodził Gwardią Irlandzką, brał udział w walkach po wybuchu rewolucji bolszewickiej w Rosji. Był również dowódcą brygady w Indiach. Stale się dokształcał w szkołach wojskowych.

Jego talent i zaangażowanie były bardzo cenione, co zaowocowało awansem na stopień generała majora.

Na rok przed wybuchem II Wojny Światowej, Alexander, w obliczu niepewnej sytuacji, otrzymał rozkaz przygotowania I dywizji do obrony kraju. Po wybuchu wojny walczył we Francji i dowodził późniejszym odwrotem żołnierzy spod Dunkierki do Anglii. Następnie służył w Birmie podczas organizacji obrony przed atakiem Japończyków.

W 1942 roku został wysłany do Afryki z zadaniem pokonania niemieckich Afrika Korps, dowodzonych przez Rommla. Misja zakończyła się wielkim sukcesem, po którym Harold kontynuował walkę z III Rzeszą na terenie Włoch. W 1944 roku dzięki wygranej w bitwie pod Monte Cassino udało mu się przełamać linię obrony Niemców oraz nieco później zdobyć Rzym. Oswobodzenie kraju było opóźnione, ponieważ Amerykanie wycofali się z planu, zadowalając się zdobyciem Rzymu.

Podczas wojny Alexander wykazał się niesamowitym talentem przywódczym i organizacyjnym. Sprawnie dowodził wielonarodowymi wojskami, potrafił współpracować z każdym typem człowieka. Był świetnym strategiem, trafnie przewidywał posunięcia wroga i potrafił wykorzystać jego słabostki.

Po wojnie zajmował wiele ważnych stanowisk politycznych. Między innymi był gubernatorem Kanady oraz ministrem obrony w Anglii.[A15]

Władysław Anders

R17. Władysław Anders

Urodził się 11 sierpnia 1892 r. w Błoniu. Zmarł 12 maja 1970 r. w Londynie.

Generał wojsk polskich. Wyprowadził z ZSSR kilkadziesiąt tysięcy osób zesłanych do łagrów. Dowodził w bitwie pod Monte Cassino. Po zakończeniu wojny stawiał aktywny opór komunistycznym władzom w Polsce.

Urodził się w Błoniu, miejscowości będącej pod zaborem rosyjskim. Syn Alberta, administratora majątków ziemskich.

W 1913 roku został wcielony do rosyjskiej armii. Brał udział w I Wojnie Światowej, podczas której ukończył kurs Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu. Po zakończeniu wojny wstąpił do Wojska Polskiego i brał udział w formowaniu nowych polskich oddziałów.

W wojnie polsko - bolszewickiej dowodził 15 Pułkiem Ułanów Poznańskich.

W kolejnych latach szkolił się w Wyższej Szkole Wojennej w Paryżu. Po powrocie do kraju został mianowany szefem Sztabu Generalnego Inspektora Kawalerii.

Po wybuchu II Wojny Światowej brał udział w walkach obronnych Polski. Został pojmany przez sowietów w trakcie próby ewakuacji części wojsk na Węgry. Następnie NKWD zesłało go do łagrów, gdzie przebywał do 1942 roku. Po zerwaniu sojuszu niemiecko - rosyjskiego doszło do podpisania układu Sikorski - Majski. Na jego mocy Anders zaczął formować Polskie Siły Zbrojne w ZSSR. Wraz z wojskami w 1942 roku udało mu się ewakuować wielu cywilów, dla przykrywki zaciągniętych do armii. Ewakuacja prowadziła przez Bliski Wschód, aż do Włoch.

W 1944 roku dowodził siłami polskimi w bitwie pod Monte Cassino. Znacznie przyczynił się do zwycięstwa międzynarodowych sił, co otworzyło drogę aliantom do Rzymu jak i na dalsze fronty.

Pod koniec wojny pełnił funkcję Naczelnego Wodza Polskich Sił Zbrojnych.

W trakcie swego pobytu w łagrach był wielokrotnie namawiany do wstąpienia do armii rosyjskiej. Podobnie było po zakończeniu wojny, kiedy polski komunistyczny rząd próbował go namówić do tego samego. Zawsze odmawiał, co po wojnie poskutkowało odebraniem mu obywatelstwa polskiego oraz wszelkich stopni wojskowych. Był zmuszony emigrować do Londynu, gdzie aktywnie działał przeciwko systemowi komunistycznemu. Zmarł w Londynie w 1970 roku. Wszelkie godności zostały mu przywrócone po obaleniu reżimu w 1989 roku.[A27]