: Zawisza Czarny
Syn Mikołaja z Garbowa, kasztelana konarskosieradzkiego, oraz Doroty. W 1397 r. ożenił się z Barbarą herbu Pilawa. W młodości był w służbie króla węgierskiego Zygmunta Luksemburczyka, w 1408 r. wraz z bratem Janem Farurejem uczestniczył w jego wyprawie na Bośnię; na wieść o wojnie Polski z Zakonem porzucił dwór w Budzie i wrócił do Polski, gdzie wziął udział w bitwie pod Grunwaldem. W 1415 roku został wysłany przez Władysława Jagiełłę na sobór w Konstancji, skąd udał się w orszaku króla węgierskiego w podróż do Aragonii, w drodze powrotnej odwiedzając Anglię, Francję i Niderlandy. Wielokrotnie posłował w imieniu polskiego króla do Zygmunta – był w delegacji wysłanej w celu wysłuchania wyroku polubownego we Wrocławiu w roku 1420, tego samego roku posłował na Węgry w sprawie małżeństwa Jagiełły z wdową po królu czeskim Wacławie IV – Ofką, ale rozmowy zostały przerwane, gdy Zygmunt postanawił udać się na „krucjatę” przeciw Husytom. Jako że Zawisza uważał, iż nie wypada mu jako rycerzowi opuszczać króla, do którego przybyło się z poselstwem, wziął więc udział w wyprawie. Król węgierski poniósł straszną klęskę pod Kutną Horą, przez co Zawisza został uwięziony na wiele miesięcy. W roku 1424 zaprasił Zygmunta na koronację Zofii Holszańskiej (czwartej żony polskiego króla), z okazji tej zorganizował także turnieje rycerskie w Krakowie (5—12 marzec). W 1428 r. wziął udział w kolejnej wyprawie z węgierskim władcą, tym razem przeciw Turkom, i po raz kolejny z powodu nieudolności militarnej Luksemburczyka stracił wolność pod twierdzą Golubac, gdzie też został zabity. Już od XV w. był uznawany za wzór prawości i uosobienie cnót rycerskich.