Mikołaj Trąba

Prawdopobnie pochodził z Sandomierza i był synem Jakuba, ks., scholastyka i oficjała sandomierskiego. Adoptowany przez Wilhelma, sołtysa z Okaliny, przyjął jego herb Trąby. Po przybyciu Jagiełły do Polski został jego spowiednikiem, towarzyszył mu również podczas akcji chrystianizacji Litwy. W drodze do Rzymu został pojmany przez Habsburgów i przez wiele lat był przetrzymywany. W 1400 r. jako notariusz królewski spisał akt odnowienia uniwersytetu. Od roku 1403 do 1412 pracował jako podkanclerzy koronny, będąc przy tym zaufanym doradcą Władysława Jagiełły. W 1404 r. uczestniczył w zjeździe w Raciążu, podczas wielkiej wojny opowiadał się za walką do ostatecznego zwycięstwa. „W Brześciu [Litewskim; zjazd w roku 1409] występował niewątpliwie w roli oceniającego sytuację polityczną, przede wszystkim zagraniczną (jako podkanclerzy był jakby ministrem spraw zagranicznych, a nie wojownikiem) i pomagał obmyślać posunięcia na szachownicy europejskiej, zwłaszcza wobec sąsiadów skłonnych za pieniądze Zakonu do wystąpienia przeciw Polsce.” [s. 52 kuczyński]. Brał udział w bitwie pod Grunwaldem (był jednym z ośmiu ludzi należących do rady wojennej), ale został w obozie, nie będąc rycerzem. W 1414 wziął udział w rokowaniach z Krzyżakami, rok później reprezentował Polskę na soborze w Konstancji (1415 r.) jako oficjalny przedstawiciel polskiego kościoła i głowa królewskiego poselstwa. Uzyskał tam godność prymasa dla arcybiskupów gnieźnieńskich i sam został pierwszym z nich. Z upoważnienia soboru pośredniczył w zawarciu pokoju między Anglią a Francją. Z jego inspiracji 25 września 1420 zatwierdzono na synodzie w Kaliszu tzw. Statuty Trąby, ważne dla polskiego ustawodawstwa kościelnego. Tego samego roku zwołał synod w Wieluniu, gdzie uchwalono statuty antyhusyckie. Uczestniczył w zjazdach polsko-krzyżackich w latach 1418 i 1419, w 1420 roku wysłuchał we Wrocławiu niekorzystnego dla Polski wyroku Zygmunta Luksemburczyka. We wrześniu 1422 r. złożył zeznania przeciw Krzyżakom przed legatem papieskim. Tego samego roku prowadził też pertraktacje polsko-węgierskie, w czasie których umarł w Lubiczu.