Piotr Korzbok

Rodzina pochodziła wg Długosza z Miśni, znana w XIII w. na Śląsku, a od połowy XIV w. również na pograniczu śląsko-wielkopolskim.

Zapewne już w początkach XV w. trafił na dwór królewski, gdzie był pomocny ze względu na znajomość języka niemieckiego. Przed bitwą pod Grunwaldem posłował od króla do przebywających w obozie krzyżackim (zamek pod Kurzętnikiem) panów węgierskich oficjalnie z zadaniem dowiedzenia się szans utrzymania pokoju, nieoficjalnie zaś w celu zbadania umocnień oraz stanu armii. Na przełomie 1419 i 1420 r. dowodził wojskami wielkopolskimi w wojnie brandenbursko-pomorskiej. Od następnego roku rośnie jego działalność polityczna, biorąc udział w polskich akcjach dyplomatycznych. W latach 1424 i 1427 należał do wyznaczonych przez króla komisarzy załatwiających spory graniczne pomiędzy Polską a Nową Marchią w rejonie Drezdenka. W roku 1425 wraz z Władysławem Oporowskim był posłem Jagiełły do Krzyżaków, podróżował też w tym czasie często z królem po kraju. W 1426 r. awansował na wysoki i intratny urząd podkomorzego poznańskiego. W roku 1428 wraz zaufanym sekretarzem Witolda, sędzią ziemskim poznańskim Mikołajem z Sepna, miał jechać w poselstwie Jagiełły do elektorów niemieckich. W czerwcu 1432 r. wziął udział w zjeździe szlachty wielkopolskiej z królem w Poznaniu, podpisał akt popierający sukcesję synów Jagiełły i potępiający zamieszki i wojnę domową w kraju. Tego samego roku głośno wyraził swe oburzenie w związku z decyzją Zbigniewa Oleśnickiego nakazującą zamknięcie kościołów w Krakowie z powodu pobytu tam Czechów. W 1434 i 44 świadkował na dokumentach ugody Jagiełły z Zygmuntem Kiejstutowiczem. Po 1436 r. przebywał głównie w Wielkopolsce.