Książe Konrad Mazowiecki ofiarował Krzyżakom ziemię w zamian za walkę z Prusami i realizację mazowieckich planów podboju Prus. Chciał utrzymać nad nadanymi i zdobytymi ziemiami władzę wynikającą z jego książęcych praw. Natomiast Krzyżacy chcieli utworzyć nad Bałtykiem autonomiczne państwo zakonne. Szybko uzyskali przywilej cesarski od Fryderyka II nadający im ziemie pogańskich Prusów. W roku 1228[*] Konrad Mazowiecki przekazał Krzyżakom dokument nadający im Ziemię Chełmińska oraz wieś na Kujawach, w zamian Krzyżacy obiecali pomoc w walce z Prusami. Nadane tereny miały być ich bazą do działań w Prusach. Dokumenty te dwa lata później potwierdził papież. Następnie Krzyżacy otrzymali od biskupa Chrystiana prawie wszystkie należące do niego dobra oraz, uprawnienia do władania częścią ziem zdobytych od Prusów. Kolejnym posunięciem Krzyżaków było sfałszowanie dokumentów, według których Konrad Mazowiecki nadał im władze zwierzchnią nad Ziemią Chełmińską i wszystkimi zdobytymi w Prusach ziemiami. Papież Grzegorz IX uznał podbite obszary Prus i przyszłe ich zdobycze w tym kraju za własność papiestwa i nadał je zakonowi w wieczyste posiadanie. Z Prus została wyeliminowana misja cysterska, a biskup Chrystian stracił swoje prawa i stanowisko. Kolejny papież Innocenty IV nadał Prusy w lenno wielkiemu mistrzowi krzyżackiemu. To wszystko potwierdziło i utrwaliło istnienie autonomicznego państwa krzyżackiego w Prusach. Zakonowi Krzyżackiemu udało do końca XIII wieku podbić wszystkie pruskie plemiona, oraz część Inflant. Na podbitym terenie powstało silne państwo, będące zagrożeniem dla krajów ościennych.


*Do niedawna przyjmowano rok 1226 jako datę nadania Ziemi Chełmińskiej Zakonowi Krzyżackiemu przez Konrada Mazowieckiego i takie informacje można znaleźć w literaturze do dziś. Według nowych badań wydarzenie to miało jednak miejsce w roku 1228.